kopulatywny
In der Grammatik bezeichnend für Verben, die ein Prädikatsnomen (Subjektprädikat) einleiten.
W gramatyce określenie czasowników, które wprowadzają orzecznik (podmiot-orzecznik).
-
Das Verb 'sein' wird als kopulatives Verb verwendet.— Czasownik „sein” używany jest jako czasownik łączący.
-
In diesem Satz erfüllt das Verb eine kopulative Funktion.— W tym zdaniu czasownik pełni funkcję łączną.
-
Man unterscheidet zwischen transitiven und kopulativen Verben.— Wyróżnia się czasowniki przechodnie i łączące.
Синонимы
Антонимы