czasownik pomocniczy, czasownik funkcyjny
Ein Verb, das in einer Verbindung mit einem Substantiv steht und die eigentliche Bedeutung des Substantivs übernimmt.
Czasownik, który w połączeniu z rzeczownikiem przejmuje jego właściwe znaczenie.
-
In der Wendung 'Frage stellen' fungiert 'stellen' als Funktionsverb.— W wyrażeniu „zadawać pytanie” słowo „zadawać” pełni rolę czasownika funkcyjnego.
-
Linguisten untersuchen die Struktur des Funktionsverbs in der deutschen Sprache.— Lingwiści badają strukturę czasowników funkcyjnych w języku niemieckim.
-
Ein Funktionsverb trägt oft weniger semantische Last als ein Vollverb.— Czasownik funkcyjny często przenosi mniej treści semantycznej niż czasownik pełnowartościowy.
Синонимы