pobożny, świątobliwy
Ein Zustand der tiefen religiösen Hingabe oder die Übereinstimmung mit dem göttlichen Willen.
Stan głębokiego religijnego oddania lub zgodność z wolą boską.
☞ Obecnie używane głównie jako rzeczownik; jako przymiotnik w formie archaicznej lub jako określenie rzeczowników.
-
Die Mönche strebten ein Leben in vollkommener Gottseligkeit an.— Mnisi dążyli do życia w pełnej pobożności.
-
In der Stille der Kapelle spürte er eine tiefe Gottseligkeit.— W ciszy kaplicy odczuł głęboką duchową ekstazę.