spatha
Ein langes, zweischneidiges Schwert, das in der Antike und im frühen Mittelalter verwendet wurde.
Długi miecz dwusieczny, używany w starożytności i we wczesnym średniowieczu.
☞ Odnosi się przede wszystkim do historycznych form broni.
-
Der römische Soldat trug eine Spatha am Gürtel.— Rzymski żołnierz miał spathę przypiętą do pasa.
-
Archäologen fanden eine gut erhaltene Spatha im Grab.— Archeolodzy znaleźli w grobie dobrze zachowaną spathę.
-
Der Krieger kämpfte mit einer langen Spatha gegen seine Feinde.— Wojownik walczył z wrogami, używając długiej spathy.
Синонимы