kılıç ucu
Das vorderste, spitze Ende einer Säbelklinge.
Kılıcın en ön taraftaki sivri ucu.
-
Die Säbelspitze glänzte im hellen Mondlicht.— Kılıç ucu, parlak ay ışığında parlıyordu.
-
Er hielt die Säbelspitze vorsichtig in Richtung des Gegners.— Kılıcın ucunu dikkatlice rakibin yönüne doğru tuttu.
-
Die feine Säbelspitze war nach dem Kampf leicht verbogen.— Savaştan sonra ince kılıç ucu hafifçe bükülmüştü.