ewangelia dobrobytu
Die religiöse Lehre, dass materieller Reichtum und wirtschaftlicher Erfolg als Zeichen göttlicher Gnade oder als Beweis für den Glauben gelten.
Religijna nauka głosząca, że materialne bogactwo i sukces gospodarczy są oznaką boskiej łaski lub dowodem na wiarę.
☞ Często używane w sposób krytyczny lub polemiczny.
-
Viele Kritiker lehnen das Wohlstandsevangelium entschieden ab.— Wielu krytyków stanowczo odrzuca ewangelię dobrobytu.
-
Die Predigt basierte vollständig auf dem Wohlstandsevangelium.— Kazanie opierało się w całości na ewangelii dobrobytu.
-
Er verbreitet das Wohlstandsevangelium in seinen sozialen Medien.— Rozpowszechnia ewangelię dobrobytu w swoich mediach społecznościowych.