konatywny
Bezogen auf das Bestreben oder die Absicht, eine Handlung auszuführen.
W odniesieniu do dążenia lub zamiaru wykonania jakiejś czynności.
☞ Wykorzystywane głównie w lingwistyce i psychologii.
-
Die Linguisten untersuchten die konative Funktion der Sprache.— Lingwiści badali konatywną funkcję języka.
-
Dieser Ausdruck hat eine rein konative Bedeutung.— To wyrażenie ma wyłącznie znaczenie konatywne.
-
In der Psychologie beschreibt der Begriff konative Prozesse.— W psychologii termin ten opisuje procesy konatywne.
Антонимы