konatif
Bezogen auf das Bestreben oder die Absicht, eine Handlung auszuführen.
Bir eylemi gerçekleştirme çabasına veya niyetine ilişkin.
☞ Özellikle dilbilim ve psikolojide kullanılır.
-
Die Linguisten untersuchten die konative Funktion der Sprache.— Dilbilimciler, dilin konatif işlevini incelediler.
-
Dieser Ausdruck hat eine rein konative Bedeutung.— Bu ifadenin yalnızca konatif bir anlamı vardır.
-
In der Psychologie beschreibt der Begriff konative Prozesse.— Psikolojide “konatif süreçler” terimi, bu tür süreçleri ifade eder.
Антонимы