postulujący, twierdzący
Etwas als notwendig, wahr oder gegeben voraussetzend oder fordernd.
Uznawanie lub wymaganie czegoś jako koniecznego, prawdziwego lub danego.
☞ Imiesłów czasu teraźniejszego od „postulieren”, często używany jako przymiotnik.
-
Die postulierende Theorie bleibt ohne Beweis.— Teoria hipotetyczna pozostaje nieudowodniona.
-
Er vertrat eine postulierende Haltung.— Przyjmował postawę postulującą.
-
Diese postulierenden Annahmen sind wichtig.— Te postulowane założenia są ważne.
Синонимы