rüptüre edici, yırtılmaya neden olan
Medizinisch: Einen Riss oder einen Durchbruch in einem Organ oder Gewebe betreffend.
Tıbbi anlamda: Bir organ veya dokudaki yırtığı veya delinmeyi ifade eder.
-
Der Patient erlitt eine rupturöse Komplikation.— Hasta, yırtılma ile ilgili bir komplikasyon yaşadı.
-
Die Wunde zeigte einen rupturösen Verlauf.— Yara, yırtılma şeklinde ilerlemişti.
Антонимы