wściekły, rozgniewany
In einem Zustand extremer, unkontrollierter Wut oder Zorn.
W stanie skrajnego, niekontrolowanego gniewu lub wściekłości.
-
Er verließ den Raum wutentbrannt.— Wyszedł z pokoju wściekły.
-
Sie warf ihm einen wutentbrannten Blick zu.— Rzuciła mu wściekłe spojrzenie.
-
Der wutentbrannte Mann schrie die Menge an.— Rozwścieczony mężczyzna krzyczał na tłum.