niedozwoloność, niemożliwość usprawiedliwienia
Der Zustand, in dem eine Handlung, ein Verhalten oder eine Entscheidung nicht rechtfertigbar oder nicht zu entschuldigen ist.
Stan, w którym działanie, zachowanie lub decyzja są nieuzasadnione lub niewybaczalne.
☞ Często używane jako przymiotnik użyty w funkcji rzeczownika lub jako cecha, aby wyrazić moralną lub prawną niemożliwość obrony.
-
Die Unvertretbarkeit dieser Tat ist für die Gesellschaft offensichtlich.— Niemożność usprawiedliwienia tego czynu jest dla społeczeństwa oczywista.
-
Die Unvertretbarkeit seiner harten Entscheidung sorgte für viel Kritik.— Niemożność uzasadnienia jego trudnej decyzji wywołała wiele krytyki.
-
Die Unvertretbarkeit dieser Gewalt lässt sich moralisch nicht rechtfertigen.— Niemożliwości usprawiedliwienia tej przemocy z moralnego punktu widzenia nie da się uzasadnić.
Синонимы