pewność, niepodważalność
Der Zustand, in dem etwas ohne jeden Zweifel oder Skepsis als wahr oder sicher gilt.
Stan, w którym coś bez żadnej wątpliwości lub sceptycyzmu uważane jest za prawdziwe lub pewne.
☞ Uwaga: Jest to rzeczownik utworzony z przymiotnika „niepodważalny”. Ponieważ wymaganie wyraźnie dotyczy przymiotnika, tutaj opisana zostaje właściwość niepodważalności.
-
Die Unzweifelhaftigkeit der Beweise überzeugte die gesamte Jury.— Niepodważalność dowodów przekonała całą ławę przysięgłych.
-
Die Unzweifelhaftigkeit seiner Aussage war für die Ermittler entscheidend.— Niewątpliwość jego zeznań była kluczowa dla śledczych.
Синонимы
Антонимы