ipsatywny
In der Sprachwissenschaft die Identität einer Sache oder Person betonend.
W językoznawstwie – podkreślające tożsamość rzeczy lub osoby.
☞ Odnosi się do funkcji zaimków lub rodzajników, które odnoszą się do tej samej encji.
-
Der Linguist analysierte die ipsativische Verwendung des Demonstrativpronomens im Text.— Lingwista przeanalizował ipsatywne użycie zaimka wskazującego w tekście.
-
Die Forscherin untersuchte die ipsativische Funktion der Artikel in diesem Dialekt.— Badaczka badała funkcję ipsatywną rodzajników w tym dialekcie.
Антонимы