prerogatywa, wyłączność
Einem Amt oder einer Person eine besondere, exklusive Befugnis oder ein Vorrecht zuordnend.
Przydzielając urzędowi lub osobie szczególną, wyłączną władzę lub przywilej.
☞ Często używane w kontekście prawniczym lub państwowo-politycznym.
-
Dies ist eine prorogative Entscheidung des Staatschefs.— To jest decyzja podejmowana według uznania głowy państwa.
-
Die prorogative Gewalt liegt allein beim Parlament.— Władza przedłużania uprawnień należy wyłącznie do Parlamentu.
Синонимы
Антонимы