konwentyklerzy
Bezeichnung für Anhänger einer konventikelartigen Bewegung, die sich oft außerhalb der offiziellen Kirchenstruktur organisiert.
Określenie na zwolenników ruchu o charakterze konwentykularnym, który często organizuje się poza oficjalną strukturą kościelną.
☞ Historycznie często używane w negatywnym znaczeniu w odniesieniu do małych grup religijnych.
-
Die Behörden verfolgten die Konventikler streng.— Władze surowo prześladowały uczestników spotkań religijnych.
-
Viele Konventikler trafen sich in geheimen Versammlungen.— Wielu konwentyklerów spotykało się na tajnych zgromadzeniach.
Синонимы