yetim çocuk
Ein Junge, dessen Eltern verstorben sind.
Ebeveynleri ölmüş bir erkek çocuk.
-
Der arme Waisenknabe suchte Schutz vor dem Regen.— Zavallı yetim çocuk, yağmurdan korunmaya çalışıyordu.
-
In der Geschichte geht es um einen einsamen Waisenknaben.— Hikaye, yalnız bir yetim çocuk hakkındadır.
-
Er wurde als kleiner Waisenknabe in das Waisenhaus gebracht.— Küçük bir yetim çocuk olarak yetimhaneye getirildi.
Синонимы