зеугма
Eine rhetorische Figur, bei der ein Verb oder ein Adjektiv auf zwei oder mehr bezogene Substantive angewendet wird, die jedoch in ihrer Bedeutung oder grammatikalischen Struktur unterschiedlich sind.
Риторичний прийом, при якому дієслово або прикметник застосовується до двох або більше пов’язаних іменників, які, однак, відрізняються за значенням чи граматичною структурою.
-
Der Autor nutzt das Zeugma, um den Text humorvoll zu gestalten.— Автор використовує зеугму, щоб надати тексту гумористичного характеру.
-
In diesem Satz findet man ein klassisches Zeugma.— У цьому реченні можна побачити класичне зеугма.
-
Die Analyse des Zeugmas verdeutlicht die Ironie des Gedichts.— Аналіз зв’язків між елементами тексту розкриває іронію у вірші.