i̇yi huylu, doğuştan merhametli
Von einem Wesen oder Charakter her von Natur aus gütig und wohlwollend.
Doğuştan itibaren bir varlık veya karakter olarak iyi kalpli ve yardımseverdir.
-
Er ist ein grundgütiger Mensch, der niemandem etwas Böses will.— O, kimseye kötülük yapmak istemeyen son derece iyi kalpli bir insandır.
-
Trotz aller Fehler blieb ihr Wesen grundgütig.— Tüm hatalarına rağmen doğası son derece iyi kalpliydi.
-
Sie begegnete ihm mit einem grundgütigen Lächeln.— Ona son derece nazik bir gülümsemeyle yaklaştı.
Синонимы
Антонимы