Глагол Частотностьtop-25k+CEFR C2

quackeln

[ˈkvakl̩n]
По слогам quack|eln
◆ Грамматический конструктор
Управление
quackeln N— quackeln.
„Das Kind quackelt ununterbrochen."
§ Грамматика
Основные формы · правильный
Infinitiv
quackeln
Präteritum
quackelte
Partizip II
hat gequackelt
§Значения
gadulstwo, paplanina
Ununterbrochen, oft in hoher Tonlage, reden oder plappern.
Mówić lub paplać nieprzerwanie, często w wysokiej tonacji.
разговорное
  1. Das kleine Kind quackelt den ganzen Tag.
    — To małe dziecko gaworzy cały dzień.
  2. Sie hat die ganze Zeit nur gequackelt.
    — Cały czas tylko gadała.
Синонимы
Антонимы
kwakać
Wie eine Ente oder ein anderes Wassertier laute, quakende Geräusche machen.
Wydawać głośne, kwakające dźwięki, jak kaczka lub inne zwierzę wodne.
нейтральное
  1. Die Enten quackeln laut im Teich.
    — Kaczki głośno kwaczą w stawie.
  2. Hörst du, wie die Gänse quackeln?
    — Słyszysz, jak gęsi kwaczą?
§ Спряжение — полные таблицы
Präsens презенс
ich quackle
du quackelst
er/sie/es quackelt
wir quackeln
ihr quackelt
sie/Sie quackeln
Präteritum претеритум
ich quackelte
du quackeltest
er/sie/es quackelte
wir quackelten
ihr quackeltet
sie/Sie quackelten
Imperativ императив
quackle (du)
quackeln wir
quackelt (ihr)
quackeln Sie
Konjunktiv I конъюнктив I
ich quackle
du quackelst
er/sie/es quackle
wir quackeln
ihr quackelt
sie/Sie quackeln
Konjunktiv II конъюнктив II
ich quackelte
du quackeltest
er/sie/es quackelte
wir quackelten
ihr quackeltet
sie/Sie quackelten
Partizip партицип
quackelnd Präsens
gequackelt Perfekt
Infinitiv инфинитив
quackeln
zu quackeln
§Связанные слова

Сообщить об ошибке