roztargniony, oszołomiony, nieobecny duchem
In einem Zustand der geistigen Abwesenheit oder Benommenheit; nicht ganz bei Sinnen.
W stanie umysłowej nieobecności lub otępienia; nie w pełni przytomny.
-
Er wirkte nach dem Unfall völlig wegig.— Po wypadku wyglądał na zupełnie odrętwiałego.
-
Sie starrte mit einem wegigen Blick ins Leere.— Wpatrywała się pustym wzrokiem w przestrzeń.
-
Warum bist du heute so wegig?— Dlaczego dziś jesteś taki roztargniony?