upór, upartość
Die Eigenschaft, starrsinnig oder unnachgiebig bei seiner Meinung oder seinem Verhalten zu sein.
Właściwość polegająca na tym, że ktoś jest uparty lub nieustępliwy w swojej opinii lub zachowaniu.
-
Seine Halsstarrigkeit machte eine Einigung unmöglich.— Jego upór uniemożliwił osiągnięcie porozumienia.
-
Man kann seine Halsstarrigkeit nicht ignorieren.— Nie można ignorować jego uporu.
Синонимы
Антонимы