mitzwa
Eines der 613 Gebote im Judentum, das eine religiöse oder ethische Verpflichtung darstellt.
Jedno z 613 przykazań w judaizmie, które stanowi obowiązek religijny lub etyczny.
☞ Odnosi się do prawa żydowskiego.
-
Er erfüllte eine wichtige Mitzwa durch seine gute Tat.— Wykonał ważną micwę, czyniąc dobry uczynek.
-
Die Tzedaka gilt als eine heilige Mitzwa.— Tzedaka uważana jest za świętą micwę.
Синонимы