indignieren

[ɪndɪˈniːʁən]

По слогам in|dig|nie|ren

◆ Грамматический конструктор

Возвратность

Управление

jemanden indignieren A— kogoś oburzyć

„Die Behandlung indignierte den Gast zutiefst."

§ Грамматика

Основные формы · правильный

Infinitiv

indignieren

Präteritum

indignierte

Partizip II

hat indigniert

§Значения

obrażać, krzywdzić

Jemanden durch eine Handlung oder Aussage kränken oder beleidigen.

Urazić lub obrazić kogoś poprzez czyn lub wypowiedź.

возвышенное

Seine unhöfliche Bemerkung indignierte die Gäste.

— Jego niegrzeczna uwaga oburzyła gości.
Die Ungerechtigkeit indigniert den Betroffenen zutiefst.

— Niesprawiedliwość głęboko oburza osobę, która jej doświadczyła.

Синонимы

kränken·demütigen·verärgern

oburzać się, czuć się urażonym

Sich über etwas empören oder durch etwas in seinen Stolz verletzt werden.

Oburzać się na coś lub czuć się urażonym w swojej dumie przez coś.

возвышенное

☞ Przeważnie używane w sensie zwrotnym.

Er indignierte sich über die Behandlung der Arbeiter.

— Oburzył się na sposób traktowania robotników.
Sie hat sich über den Vertrauensbruch indigniert.

— Była oburzona tym naruszeniem zaufania.

Антонимы

ehren·würdigen

§ Спряжение — полные таблицы

Präsens презенс

ich	indigniere
du	indignierst
er/sie/es	indigniert
wir	indignieren
ihr	indigniert
sie/Sie	indignieren

Präteritum претеритум

ich	indignierte
du	indigniertest
er/sie/es	indignierte
wir	indignierten
ihr	indigniertet
sie/Sie	indignierten

Imperativ императив

—
indigniere	(du)
—
indignieren	wir
indigniert	(ihr)
indignieren	Sie

Konjunktiv I конъюнктив I

ich	indigniere
du	indignierest
er/sie/es	indigniere
wir	indignieren
ihr	indignieret
sie/Sie	indignieren

Konjunktiv II конъюнктив II

ich	indignierte
du	indigniertest
er/sie/es	indignierte
wir	indignierten
ihr	indigniertet
sie/Sie	indignierten

Partizip партицип

indignierend	Präsens
indigniert	Perfekt

Infinitiv инфинитив

indignieren

zu indignieren

§Однокоренные

dieIndignation

oburzenie, zgorszenie

§Связанные слова

beleidigen·empören·kränken