ölü yiyen, ceset yiyen
Ein mythologisches Wesen, das als untoter Mensch gilt, der im Grab sein eigenes Leichentuch oder Fleisch verzehrt.
Mezarında kendi kefenini veya etini yiyen, ölümsüz bir insan olarak kabul edilen mitolojik bir varlık.
☞ Özellikle Orta Avrupa halk inancında yaygındır.
-
Die Legende besagt, dass der Nachzehrer im Grab erwacht.— Efsaneye göre, mezarında bir ölü yiyici uyanır.
-
Man glaubte früher, ein Nachzehrer könne die gesamte Familie töten.— Eskiden, bir ölü yiyicinin tüm aileyi öldürebileceğine inanılırdı.
-
Der alte Nachzehrer wurde durch rituelle Handlungen gebannt.— Yaşlı kötü ruh, ritüel hareketlerle defedildi.
Синонимы