Vanität — WBuch

kendini beğenmişlik, kibir

Übersteigerte Selbstliebe oder die Eigenschaft, sich übermäßig auf das Äußere oder den eigenen Ruf zu konzentrieren.

Aşırı özsevgi ya da dış görünüşe veya kişinin itibarına aşırı derecede odaklanma özelliği.

нейтральное

Seine Vanität verhinderte, dass er seine Fehler zugab.

— Kendini beğenmişliği, hatalarını kabul etmesini engelledi.
Sie kämpft ständig gegen ihre eigene Vanität an.

— O, sürekli olarak kendi kendini beğenmişliğiyle mücadele ediyor.

Синонимы

Антонимы

boşunalık, anlamsızlık

Die Eigenschaft, oberflächlich oder bedeutungslos zu sein; Nichtigkeit.

Yüzeysel veya anlamsız olma özelliği; önemsizlik.

возвышенное

☞ Felsefe veya edebiyatta genellikle geçicilik anlamında kullanılır.

Die Dichter thematisierten die Vanität des menschlichen Lebens.

— Şairler, insan yaşamının geçiciliğini konu edindiler.
In der Vergänglichkeit liegt die Vanität aller Dinge.

— Her şeyin geçiciliğinde onların boşluğu yatar.