i̇tiraf eden
Die eigenen Sünden oder Verfehlungen vor einer Autorität oder einem Mitmenschen offenlegend.
Kendi günahları veya hataları bir otorite ya da başka bir insanın önünde açığa vurmak.
☞ İtiraf etmek fiilinden türetilmiş ortaç sıfatı.
-
Der beichtende Mann suchte nach Vergebung.— İtiraf eden adam affedilmeyi umuyordu.
-
Sie saß dort, beichtend und voller Reue.— Orada oturmuş, günah çıkarıyor ve pişmanlık içindeydi.
-
Ein beichtender Sünder ist oft erleichtert.— Günah çıkaran bir günahkar genellikle rahatlar.
Синонимы
Антонимы