Глагол Частотностьtop-25000CEFR C2

konkordieren

[kɔŋˈkɔʁdiːʁən]
По слогам kon|kor|die|ren
◆ Грамматический конструктор
Управление
mit etw. (Dativ) konkordieren D— узгоджуватися з чимось
„Die neuen Daten konkordieren mit den alten Ergebnissen."
§ Грамматика
Основные формы · правильный
Infinitiv
konkordieren
Präteritum
konkordierte
Partizip II
hat konkordiert
§Значения
узгоджуватися, відповідати
In Übereinstimmung mit etwas stehen oder mit etwas übereinstimmen.
Відповідати чомусь або збігатися з чимось.
нейтральное терминологическое
☞ Часто вживається в наукових або формальних контекстах.
  1. Die Ergebnisse konkordieren mit der ursprünglichen Hypothese.
    — Результати узгоджуються з початковою гіпотезою.
  2. Seine Aussagen konkordieren nicht mit den Beweisen.
    — Його свідчення не узгоджуються з доказами.
узгоджувати (тексти), зіставляти
Zwischen zwei oder mehr Texten oder Quellen eine Übereinstimmung feststellen.
Встановити збіг між двома або більше текстами чи джерелами.
терминологическое
☞ Особливо поширено в філології або текстології.
  1. Der Forscher konkordierte die antiken Manuskripte.
    — Дослідник узгодив стародавні рукописи.
§ Спряжение — полные таблицы
Präsens презенс
ich konkordiere
du konkordierst
er/sie/es konkordiert
wir konkordieren
ihr konkordiert
sie/Sie konkordieren
Präteritum претеритум
ich konkordierte
du konkordiertest
er/sie/es konkordierte
wir konkordierten
ihr konkordiertet
sie/Sie konkordierten
Imperativ императив
konkordiere (du)
konkordieren wir
konkordiert (ihr)
konkordieren Sie
Konjunktiv I конъюнктив I
ich konkordiere
du konkordierest
er/sie/es konkordiere
wir konkordieren
ihr konkordieret
sie/Sie konkordieren
Konjunktiv II конъюнктив II
ich konkordierte
du konkordiertest
er/sie/es konkordierte
wir konkordierten
ihr konkordiertet
sie/Sie konkordierten
Partizip партицип
konkordierend Präsens
konkordiert Perfekt
Infinitiv инфинитив
konkordieren
zu konkordieren
§Однокоренные
§Связанные слова

Сообщить об ошибке