Глагол Частотностьtop-25000CEFR B2

köppeln

[ˈkœpl̩n]
По слогам köp|peln
◆ Грамматический конструктор
Управление
etw. mit etw. (Dativ) köppeln D— bir şeyi bir şeyle köppelenmek
„Das Gerät lässt sich mit dem Computer köppeln."
§ Грамматика
Основные формы · правильный
Infinitiv
köppeln
Präteritum
köppelte
Partizip II
hat geköppelt
§Значения
birleştirmek, bağlamak
Zwei oder mehr Teile oder Objekte mechanisch oder technisch miteinander verbinden.
İki veya daha fazla parçayı veya nesneyi mekanik veya teknik olarak birbirine bağlamak.
нейтральное
  1. Der Mechaniker köppelt die Waggons zusammen.
    — Mekanikçi vagonları birbirine bağlıyor.
  2. Wir haben die Teile fest geköppelt.
    — Parçaları sağlam bir şekilde birleştirdik.
Синонимы
Антонимы
eşleştirmek
In der Informatik: Daten oder Systeme miteinander verknüpfen oder koppeln.
Bilgisayar bilimlerinde: Verileri veya sistemleri birbirine bağlamak veya eşleştirmek.
терминологическое
  1. Die Software köppelt die Datenbank mit der Anwendung.
    — Yazılım, veritabanını uygulamayla eşleştirir.
  2. Die Systeme wurden erfolgreich geköppelt.
    — Sistemler başarıyla eşleştirildi.
eşleştirmek
In der Umgangssprache (vor allem Norddeutschland): Jemanden mit jemandem zusammenbringen oder verkuppeln.
Günlük dilde (özellikle Kuzey Almanya’da): Birini başka biriyle tanıştırmak veya eşleştirmek.
разговорное DE·N
☞ ‘Eşleştirmek’ anlamında bölgesel kullanım.
  1. Meine Freunde köppeln mich ständig mit neuen Leuten.
    — Arkadaşlarım sürekli olarak beni yeni insanlarla tanıştırıyorlar.
  2. Hast du ihn schon mit ihr geköppelt?
    — Onu zaten onunla eşleştirdin mi?
§ Спряжение — полные таблицы
Präsens презенс
ich köpple
du köppelst
er/sie/es köppelt
wir köppeln
ihr köppelt
sie/Sie köppeln
Präteritum претеритум
ich köppelte
du köppeltest
er/sie/es köppelte
wir köppelten
ihr köppeltet
sie/Sie köppelten
Imperativ императив
köpple (du)
köppeln wir
köppelt (ihr)
köppeln Sie
Konjunktiv I конъюнктив I
ich köpple
du köppelst
er/sie/es köpple
wir köppeln
ihr köppelt
sie/Sie köppeln
Konjunktiv II конъюнктив II
ich köppelte
du köppeltest
er/sie/es köppelte
wir köppelten
ihr köppeltet
sie/Sie köppelten
Partizip партицип
köppelnd Präsens
geköppelt Perfekt
Infinitiv инфинитив
köppeln
zu köppeln
§Однокоренные
§Связанные слова

Сообщить об ошибке