doktryna satysfakcji
Die Lehre oder das Prinzip der Satisfaktion, also die Verpflichtung zur Genugtuung bei einer Beleidigung der Ehre.
Nauka lub zasada satysfakcji, czyli obowiązek zadośćuczynienia w przypadku znieważenia honoru.
☞ Odnosi się przede wszystkim do historycznego pojęcia pojedynku oraz kodeksów honoru szlachty.
-
Die Satisfaktionslehre regelte die Konflikte unter Offizieren.— Nauka o zadośćuczynieniu regulowała konflikty między oficerami.
-
Ein Verstoß gegen die Satisfaktionslehre konnte den sozialen Abstieg bedeuten.— Naruszenie zasad teorii satysfakcji mogło skutkować spadkiem społecznym.
-
Er studierte die alte Satisfaktionslehre für sein Geschichtsbuch.— Studiował starą naukę o zadośćuczynieniu na potrzeby swojej książki historycznej.