заповіт
Ein rechtlich bindendes Dokument, in dem eine Person verfügt, was mit ihrem Besitz nach dem Tod geschehen soll.
Це юридично зобов’язуючий документ, у якому особа визначає, що має статися з її майном після смерті.
-
Er unterschrieb sein Testament vor einem Notar.— Він підписав свій заповіт у нотаріуса.
-
In ihrem Testament vermachte sie alles der Stiftung.— У своєму заповіті вона заповіла все фонду.
-
Das Testament wurde gestern offiziell eröffnet.— Заповіт вчора офіційно було відкрито.