niewystarczalność, niedostateczność
Ein Zustand, in dem etwas nicht ausreicht oder nicht genügt.
Stan, w którym coś nie wystarcza lub nie jest wystarczające.
-
Die Ungenügsamkeit der Vorräte zwang die Gruppe zum Umkehren.— Niedostatek zapasów zmusił grupę do powrotu.
-
Die Ungenügsamkeit der Beweise führte zum Freispruch des Angeklagten.— Niewystarczająca moc dowodowa doprowadziła do uniewinnienia oskarżonego.
Синонимы
Антонимы