işitme
Die Fähigkeit besitzend, Geräusche oder Töne wahrzunehmen.
Sesleri veya tınıları algılama yeteneğine sahip olmak.
☞ Genellikle tıbbi veya biyolojik bağlamlarda kullanılır.
-
Das hörende Organ ist das Ohr.— İşitme organı kulaktır.
-
Ein hörender Mensch nimmt die Welt anders wahr.— İşitme yeteneğine sahip bir insan dünyayı farklı algılar.
Антонимы