niewinny, nieoskarżony
Nicht einer Schuld oder einer Straftat bezichtigt oder verdächtigt.
Nie oskarżony ani podejrzany o żadną winę czy przestępstwo.
-
Er verließ das Gebäude als unbeschuldigter Mann.— Wyszedł z budynku jako niewinny człowiek.
-
Die Zeugin blieb während des Prozesses unbeschuldigt.— Świadek pozostał niewinny podczas całego procesu.
-
Sie gilt als unbeschuldigt.— Uważa się ją za niewinną.
Синонимы
Антонимы