nieustanne, ciągłe
Ein Zustand oder eine Eigenschaft, die durch ständige, ununterbrochene Wiederholung oder Tätigkeit gekennzeichnet ist.
Stan lub właściwość charakteryzująca się ciągłym, nieprzerwanym powtarzaniem się lub wykonywaniem jakiejś czynności.
☞ To słowo we współczesnym języku niemieckim używane jest niemal wyłącznie jako rzeczownik (die Unablässigkeit); jako przymiotnik występuje niezwykle rzadko lub jest archaiczne.
-
Die Unablässigkeit ihres Gebets beruhigte ihre Seele.— Nieustanna modlitwa uspokajała jej duszę.
-
Die Unablässigkeit seines Trainings führte schließlich zum Erfolg.— Nieustanne ćwiczenia ostatecznie przyniosły mu sukces.
Синонимы
Антонимы