височенний, стрімкий
Die Höhe eines Berges oder einer Erhebung entsprechend.
Висота гори або пагорба відповідно.
-
Die Wellen schlugen berghoch gegen die felsige Küste.— Хвилі піднімалися на величезну висоту, вдаряючись об скелясте узбережжя.
-
Die Mauern der Festung waren berghoch.— Стіни фортеці були висотою з гору.
-
Vor der Hütte türmte sich ein berghoher Schneehaufen auf.— Перед хатиною височіла купа снігу заввишки з гору.