konuşan
Die Tätigkeit des Sprechens ausführend oder gerade vollziehend.
Konuşma eylemini gerçekleştiren veya tam da şu anda yapan.
☞ ‘Reden’ fiilinin I. ortacı, sıfat olarak kullanımı.
-
Der redende Mann wurde plötzlich ganz still.— Konuşan adam birdenbire tamamen sessizleşti.
-
Ich hörte eine redende Stimme im Nebel.— Sisin içinde konuşan bir ses duydum.
-
Die redenden Kinder störten die Prüfung.— Konuşan çocuklar sınavı böldü.
Синонимы
Антонимы