bilge
Besitz von Wissen, Verstand oder Klugheit; intellektuell begabt.
Bilgi, anlayış veya zekâya sahip olmak; entelektüel açıdan yetenekli.
☞ Genellikle ‘zeki’ veya ‘bilgili’ anlamında kullanılır.
-
Er ist ein weiser Mann.— O, bilge bir adamdır.
-
Ihre Entscheidung war sehr weise.— Verdiği karar çok akıllıcaydı.
-
Sie gab mir einen weisen Rat.— Bana bilgece bir tavsiyede bulundu.
Синонимы
Антонимы