dumny, wyniosły, zarozumiały
Mit einer übermäßigen oder unangebrachten Selbstgefälligkeit oder Hochmut gebrächt.
Charakteryzuje się nadmierną lub nieuprawnioną samozadowolenością lub arogancją.
☞ Często używane w negatywnym znaczeniu, by opisać przesadną formę dumy.
-
Er zeigte ein stolzhaftes Lächeln nach seinem Sieg.— Po zwycięstwie uśmiechnął się z dumą.
-
Ihr Verhalten wirkte auf die Gäste sehr stolzhaft.— Jego zachowanie wydawało się gościom bardzo aroganckie.
-
Der stolzhafte Adelige weigerte sich zu sprechen.— Dumny szlachcic odmówił mówienia.
Синонимы
Антонимы