pełnomocnik, upoważniony
Besitz der rechtlichen Befugnis oder Autorität, im Namen einer anderen Person oder Organisation zu handeln.
Posiadanie prawnego upoważnienia lub autorytetu do działania w imieniu innej osoby lub organizacji.
☞ Często używane w kontekście prawniczym lub dyplomatycznym.
-
Er agiert als vollmächtig beauftragter Vertreter der Firma.— Pełni rolę upoważnionego przedstawiciela firmy.
-
Der vollmächtige Botschafter unterzeichnet den neuen Vertrag.— Pełnomocny ambasador podpisuje nowy traktat.
-
Sie ist in dieser Angelegenheit vollmächtig.— Ma pełnomocnictwo w tej sprawie.
Синонимы
Антонимы