buntowniczy, zbuntowany
Sich gegen eine Autorität, eine Regel oder eine bestehende Ordnung widersetzend oder rebellierend.
Opierając się lub buntując się przeciwko jakiejś władzy, regule lub istniejącemu porządkowi.
-
Die auflehnende Jugend forderte neue Rechte.— Buntownicza młodzież domagała się nowych praw.
-
Er zeigte sich in der Diskussion sehr auflehnend.— Podczas dyskusji wykazywał dużą buntowniczość.
-
Ihre auflehnende Art störte die Ordnung.— Jej buntowniczy charakter zakłócał porządek.
Синонимы
Антонимы