yargılayıcı, başkanlık eden
Urteil fällend oder eine Entscheidung in einem Rechtsstreit treffend.
Bir hüküm veren veya bir hukuki uyuşmazlıkta karar alan.
☞ “richten” fiilinin I. Partisipi, genellikle sıfat olarak kullanılır.
-
Die richtende Instanz prüfte den Fall genau.— Karar verici makam, davayı titizlikle inceledi.
-
Er nahm die Rolle der richtenden Hand ein.— O, yönlendirici rolünü üstlendi.
Антонимы