pojawiające się, kiełkujące, w zarodku
Etwas, das gerade erst beginnt oder sich erstelebt (oft im übertragenen Sinne für Gefühle oder Konflikte).
Coś, co dopiero się zaczyna lub wyłania (często w przenośnym znaczeniu w odniesieniu do uczuć lub konfliktów).
☞ Często używane metaforycznie w odniesieniu do procesów społecznych lub psychologicznych.
-
Die aufkeimenden Spannungen zwischen den Parteien waren deutlich spürbar.— Narastające napięcia między stronami były wyraźnie odczuwalne.
-
Ein aufkeimender Widerstand gegen die neuen Gesetze breitete sich aus.— Zaczęł się rozprzestrzeniać opór wobec nowych praw.
-
Hoffnung ist in ihm aufkeimend zu beobachten.— Widać, jak w nim rodzi się nadzieja.
Синонимы
Антонимы