ertauben

[ɛɐ̯ˈtaʊ̯bn̩]

По слогам er|tau|ben

◆ Грамматический конструктор

Управление

an etwas (Dativ) ertauben D— stać się niesłyszącym na coś

„Er ist an den Lärm der Stadt ertaubt."

§ Грамматика

Основные формы · правильный

Infinitiv

ertauben

Präteritum

ertaubte

Partizip II

ist ertaubt

§Значения

ocałknąć

Die Fähigkeit zu hören verlieren.

Utrata zdolności słyszenia.

нейтральное

Durch den Unfall ist er plötzlich ertaubt.

— W wyniku wypadku nagle ogłuchł.
Manche Menschen ertauben im Alter.

— Niektórzy ludzie w starszym wieku tracą słuch.
Er ertaubte an dem ohrenbetäubenden Knall der Explosion.

— Ogłuchł od ogłuszającego huku wybuchu.

stać się niewrażliwym, być głuchym na to

Metaphorisch: Die Fähigkeit verlieren, auf etwas zu reagieren oder etwas wahrzunehmen.

Metaforycznie: Utrata zdolności do reagowania na coś lub do postrzegania czegoś.

возвышенное

☞ Często używane w znaczeniu przenośnym na określenie stania się niewrażliwym na bodźce.

Die Gesellschaft ist gegenüber dem Leid der Armen ertaubt.

— Społeczeństwo jest głuche na cierpienie ubogich.
Er ist gegenüber jeglicher Kritik völlig ertaubt.

— Jest całkowicie głuchy na wszelką krytykę.

Антонимы

§ Спряжение — полные таблицы

Präsens презенс

Präteritum претеритум

Imperativ императив

Konjunktiv I конъюнктив I

Konjunktiv II конъюнктив II

Partizip партицип

ertaubend	Präsens
ertaubt	Perfekt

Infinitiv инфинитив

ertauben

zu ertauben

§Идиомы

§Связанные слова