zwyczaj, tradycja, obrzęd
Eine etablierte Gewohnheit oder Tradition innerhalb einer Gemeinschaft.
Ugruntowany zwyczaj lub tradycja w obrębie społeczności.
☞ Często używane z „zu” + bezokolicznikiem.
-
Dieser Brauch geht auf das Mittelalter zurück.— Ten zwyczaj wywodzi się z średniowiecza.
-
Wir sollten diese schönen Bräuche für zukünftige Generationen bewahren.— Powinniśmy zachować te piękne zwyczaje dla przyszłych pokoleń.
-
Es ist ein alter Brauch, zu Ostern Eier zu bemalen.— Malowanie jajek na Wielkanoc to stary zwyczaj.