rozpacz
Ein Zustand extremer emotionaler Not, bei dem man keine Hoffnung oder Lösung mehr sieht.
Stan skrajnego emocjonalnego cierpienia, w którym nie widzi się już żadnej nadziei ani rozwiązania.
-
Er starrte in tiefer Verzweiflung auf die leere Tasche.— W głębkim rozpaczy wpatrywał się w pustą torbę.
-
Ihre Verzweiflung war allen im Raum deutlich anzusehen.— Wszystkim w pomieszczeniu było wyraźnie widać jej rozpacz.
-
Ihre Verzweiflung über den Verlust ihres Hauses war spürbar.— Jej rozpacz z powodu utraty domu była wyczuwalna.
Синонимы
Антонимы